2 λάθη, που έκανα στον διαλογισμό.

Κανείς δεν μπορεί να σας πει, πώς θα εξελιχθεί η μάθησή σας, καθώς κάθε ταξίδι είναι απολύτως μοναδικό. 

Ξεκίνησα με το διαλογισμό, γιατί δεν μπορούσα πια να κοιμηθώ και να ελέγξω το μυαλό μου. Οι σκέψεις έτρεχαν ανεξέλεγκτες και με ιλιγγιώδης ταχύτητα προς όλες τις κατευθύνσεις, με το άγχος να έχει κυριεύσει περίπου κάθε πτυχή της καθημερινής μου ζωής. Δεν αναγνώριζα πια τον εαυτό μου και το χειρότερο ήταν, ότι άρχισαν να το νιώθουν και τα παιδιά μου. Και κάπου εκεί, αποφάσισα ότι δεν γίνεται να συνεχίσω άλλο έτσι. Μετά από μια μικρή έρευνα στον ίντερνετ, ανακάλυψα τον διαλογισμό και έναν τελείως νέο τρόπο σκέψης και ζωής.

1ο Λάθος - Υπερβολικός ζήλος

Όσο εύκολο και αν ακουγόταν στην αρχή, μου ήταν πάρα πολύ δύσκολο, απλά να κάτσω σε μια αναπαυτική θέση και να μην κάνω τίποτα. Προσπαθούσα να παρακολουθήσω την αναπνοή μου, με μόνο αποτέλεσμα να παρατηρώ μετά από λίγη ώρα ότι, ήδη βρισκόμουν με τις σκέψεις μου στις δουλειές που έπρεπε να κάνω, τι είχα ξεχάσει και ούτω καθεξής. Προσπαθούσα τόσο σκληρά να παρακολουθώ τις ανάσες μου, να μην αφήνω τις σκέψεις μου να με κατακλύζουν και να νιώθω ήρεμη, που το μόνο που κατάφερνα ήταν να νευριάζω με τον εαυτό μου και να απογοητεύομαι από την διαδικασία. Αντί ο διαλογισμός να γίνει ένα εργαλείο χαλάρωσης και αυτογνωσίας, είχε γίνει άλλο ένα πρόβλημα στην καθημερινότητά μου.

2ο Λάθος - Υψηλές απαιτήσεις

Για να λύσω το πρόβλημα μου, άρχισα να διαβάζω βιβλία και άρθρα από καταξιωμένους δασκάλους στον τομέα αυτό και ασυναίσθητα έκανα το δεύτερο λάθος. Είχα μια εικόνα στο μυαλό μου, του πως θα έπρεπε να είναι η εξέλιξή μου και να την συγκρίνω με αυτήν άλλων ανθρώπων. Και για μαντέψτε τι εμφανίστηκε και πάλι? Το άγχος και η απογοήτευση.

Μερικές φορές τα κατάφερνα πραγματικά καλά, χαλάρωνα, κοιμόμουν ήρεμα και μπορούσα να παρατηρώ καλύτερα τον εαυτό μου και τις αντιδράσεις μου. Και άλλες φορές, δεν κατάφερνα τίποτα. Νευρίαζα με τις σκέψεις μου, απογοητευόμουν με τις αδυναμίες μου και απλά σκεφτόμουν ότι δεν ήμουν άξια να συνεχίσω αυτόν τον δρόμο. Προσπαθούσα να προγραμματίσω και να ελέγξω κάθε πτυχή της πρακτικής μου και δεν σταματούσα να συγκρίνω τον εαυτό μου με τους άλλους.

Η απάντηση

Ευτυχώς δεν τα παράτησα και με λίγη βοήθεια ανακάλυψα τις απαντήσεις στα δύο αυτά προβλήματα.

Πρώτα από όλα, η πρακτική του διαλογισμού και της αυτογνωσίας είναι τόσο ποικιλόμορφη όσο και οι άνθρωποι σε αυτόν τον πλανήτη. Ο καθένας μας είναι διαφορετικός και, έτσι και η εξέλιξη της πρακτικής μας, δεν είναι δυνατόν να είναι ίδια. Παράγοντες όπως, οι εμπειρίες μας, ο χαρακτήρας μας, η κοινωνική μας ζωή και τα πιστεύω μας, παίζουν καταλυτικό ρόλο στην ψυχολογία μας και ως συνέπεια και στην πρακτική μας. Δεν μπορούμε, και προπαντός δεν πρέπει, να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τους άλλους, ειδικά όταν αυτοί εξασκούνται πολλά χρόνια.

Δεύτερον, ο σκοπός του διαλογισμού δεν είναι μόνο η χαλάρωση, αλλά και να γνωρίσουμε και να αποδεχτούμε τον εαυτό μας. Τα λάθη, οι σκέψεις και οι αντιδράσεις μας δεν είναι προβλήματα, τα οποία απλά προσπαθούμε να εξαφανίσουμε. Τα παρατηρούμε, μια δύο δέκα ή και εκατό φορές, και τα αποδεχόμαστε. Πρέπει να είναι εκεί και είναι καλό να είναι εκεί, γιατί έχουν πολύτιμα πράγματα να μας διδάξουν για τον εαυτό μας. Και όταν τους δώσουμε την απαιτούμενη προσοχή, χωρίς κατακρίσεις και προκαταλήψεις, απαλύνονται, τα κατανοούμε και στο τέλος απλά εξαφανίζονται.

Συμπέρασμα?

Κανείς δεν μπορεί να σας πει, πώς θα εξελιχθεί η μάθησή σας, καθώς κάθε ταξίδι είναι απολύτως μοναδικό.

Ο διαλογισμός μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε το παρόν. Γινόμαστε πιο ήρεμοι και συγκεντρωμένοι, χωρίς να μας συνεπαίρνουν έντονα συναισθήματα και σκέψεις, και είμαστε πιο συμπονετικοί και ανοιχτοί προς τους συνανθρώπους μας. Και μόνο αυτό θα ήταν αρκετό για να το δοκιμάσετε. Αλλά αυτό που πραγματικά μαθαίνουμε είναι, να ανταποκρινόμαστε σε οποιαδήποτε κατάσταση με διαύγεια και ειλικρίνεια.

Είναι μια απίστευτη γενναία διαδικασία, η οποία όμως προσφέρει σε εμάς και στον περιβάλλον μας τον καλύτερο δυνατό εαυτό μας.